به گزارش پایگاه خبری تجارت، معدن و فولاد، ناترازی برق در سالهای اخیر به یکی از جدیترین چالشهای پیش روی صنایع انرژیبر، بهویژه زنجیره فولاد کشور تبدیل شده است. در این میان، هر ساعت توقف یا کاهش ظرفیت تولید در کورههای ذوب و خطوط ریختهگری، نه تنها بر اشتغال و درآمد شرکتها اثر مستقیم میگذارد، بلکه زنجیره تأمین صنایع نوردی پاییندستی، صادرات، ارزآوری و حتی اجرای طرحهای توسعهای را با اختلال مواجه میسازد. همین واقعیت، غولهای فولادی کشور را به سمت ایجاد ظرفیتهای خودتأمین مطمئنتر و متنوعتر برای تأمین انرژی سوق داده است تا از گزند خاموشیهای برنامهریزینشده در امان بمانند.
در این راستا، شرکت فولاد خوزستان با درک عمیق از الزامات آینده، رویکرد خودتأمینی برق را از احداث صرفِ نیروگاههای حرارتی با سوخت فسیلی فراتر برده و به دنبال شکلدهی به سبدی متنوع از منابع تولید برق است. بر همین اساس، این شرکت با سرمایهگذاری کلان در حوزه انرژی، از یک سو در حال توسعه نیروگاه سیکل ترکیبی خلیجفارس است و از سوی دیگر، احداث پروژههای خورشیدی با ظرفیت ۲۰۰ مگاوات در شهرستانهای بهبهان و گتوند را در دستور کار قرار داده است. این مسیر راهبردی با هدف اصلی افزایش تابآوری شرکت در برابر نوسانات شبکه سراسری و مدیریت ریسک محدودیتهای انرژی طی فصلهای پیک مصرف طراحی شده است.
از منظر فنی و اقتصادی، توسعه نیروگاههای خورشیدی در سبد انرژی فولاد خوزستان تنها به دلیل ماهیت پاک و سازگار با محیط زیست آن نیست؛ بلکه منبع تولید آن کاملاً تجدیدپذیر و در دسترس است. تجهیزات خورشیدی به دلیل ساختار ماژولار، نیاز نسبتاً محدودی به تعمیر و نگهداری دارند و پنلهای فتوولتائیک نیز معمولاً دارای عمر مفیدی در حدود ۲۵ تا ۳۰ سال هستند. این ویژگیهای فنی باعث میشود تا سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، در نگاه بلندمدت به عنوان یک ابزار کارآمد در برنامه مدیریت هزینه و ریسک انرژی شرکت عمل کند.
تنوعبخشی به منابع تأمین برق، از منظر توسعه صنعتی و کلاناقتصادی نیز اهمیتی حیاتی دارد. فولاد خوزستان برای حفظ پیوستگی تولید شمش، تأمین نیاز واحدهای نوردی، استمرار اشتغالزایی، حفظ سهم در بازارهای صادراتی و ارزآوری، و همچنین پیشبرد طرحهای توسعهای، به انرژیِ پایدار و قابل اتکا نیاز مبرم دارد. هرچه منابع تأمین برق متنوعتر باشند، امکان مدیریت بهینه ریسکهای ناشی از اختلال در یک منبع خاص افزایش مییابد. افزون بر این، حرکت به سمت انرژی خورشیدی فرصتی تازه برای اشتغالزایی، توسعه توان مهندسی داخلی و بهکارگیری تجهیزات بومیسازیشده در زنجیره تأمین فراهم میآورد که در نهایت به تقویت زنجیره فناوری کشور کمک شایانی خواهد کرد. در نهایت، باید این حرکت را بخشی از یک نگاه استراتژیک و بلندمدت دانست که در آن امنیت انرژی، پایداری تولید، حفاظت از محیط زیست و تقویت اقتصاد ملی در یک مسیر همگرا قرار میگیرند.