به گزارش SteelOrbis، وزارت فولاد هند پیش‌نویس سیاست ملی فولاد این کشور را جهت انجام مشاوره‌های عمومی منتشر کرده است که بر اساس آن، هدف‌گذاری افزایش ظرفیت تولید فولاد از حدود ۲۲۰ میلیون تن در حال حاضر به ۶۰۴ میلیون تن تا سال ۲۰۴۷ میلادی انجام شده است. یک مقام دولتی با استناد به این پیش‌نویس در روز دوشنبه، ۱۲ اکتبر، اعلام کرد که این سیاست همچنین با هدف همسویی با هدف انتشار خالص صفر هند برای سال ۲۰۷۰، کاهش شدت انتشار کربن متوسط این بخش را تا سال ۲۰۴۷ از میزان فعلی ۲.۵۴ تن دی‌اکسید کربن به ازای هر تن فولاد خام، به حدود ۱.۵۴ تن دی‌اکسید کربن به ازای هر تن فولاد خام دنبال می‌کند. این رویکرد نشان‌دهنده تمرکز جدی هند بر کربن‌زدایی، کاهش شدت کربن و حرکت به سمت تولید فولاد سبز در دهه‌های آینده است.
بر اساس این سند، وزارت فولاد هند پیش‌بینی می‌کند که تقاضا برای سنگ آهن به ۷۷۲ میلیون تن و تقاضا برای زغال سنگ کک‌شو به ۲۳۶ میلیون تن برسد. برای تأمین این نیازها و تضمین پایداری منابع، دولت هند برنامه‌هایی را برای دسترسی به ذخایر با عیار بالا از طریق پیگیری دارایی‌های خارجی و مشارکت‌های مشترک تدوین کرده است. همچنین، دولت قصد دارد با انجام تعاملات استراتژیک جهانی و همچنین تملک دارایی‌های خارجی، منابع تأمین زغال سنگ کک‌شو را متنوع‌سازی کند تا وابستگی به واردات کاهش یابد.
این سیاست به دنبال کاهش وابستگی به واردات از طریق توسعه معادن داخلی، گسترش کارخانه‌های فرآوری زغال سنگ، تملک دارایی‌ها، ترتیبات تأمین بلندمدت و بهینه‌سازی ترکیب زغال سنگ مبتنی بر هوش مصنوعی است. استفاده از هوش مصنوعی برای بهینه‌سازی مخلوط زغال سنگ، نمونه‌ای از به‌کارگیری فناوری‌های نوین جهت افزایش بهره‌وری انرژی، کاهش مصرف سوخت فسیلی و افزایش بهره‌وری منابع در این بخش محسوب می‌شود. علاوه بر این، سایر مواد اولیه مهم برای بخش فولاد، مانند منگنز و سنگ آهک، نیز در کانون توجه این سیاست قرار خواهند گرفت تا پایداری بلندمدت منابع و توسعه معدن سبز تضمین شود.
بخش فولاد ثانویه هند که شامل حدود ۲۵۵۰ واحد تولیدی و نزدیک به ۴۷ درصد از ظرفیت تولید فولاد خام این کشور است، در این پیش‌نویس مورد توجه ویژه قرار گرفته و برای بهبود دسترسی به مواد اولیه، ارتقای فناوری، توسعه مهارت‌ها و ایمنی، حمایت‌هایی را دریافت خواهد کرد. شایان ذکر است که دولت هند پیش‌تر در سال ۲۰۱۷ سیاست ملی فولاد را با هدف افزایش ظرفیت تولید فولاد این کشور به ۳۰۰ میلیون تن تا سال ۲۰۳۰، دستیابی به مصرف سرانه ۱۶۰ کیلوگرم و تضمین موجودی مواد اولیه معرفی کرده بود که پیش‌نویس جدید، افق‌های بلندپروازانه‌تری را با تأکید ویژه بر پایداری زیست‌محیطی و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ترسیم می‌کند.